Korte humoristische verhalen, Ger vertelt

De antieke tegeltjes

We hadden een open dag, het weer zat ook mee. Er waren al heel wat mensen, dus ik kon heel wat uitleggen over materiaal en bouwen. Er was een meneer bij, die zei, zoek je nog tegeltjes. Ik zei wat voor tegeltjes? Antieke tegeltjes, die hebben wij uit de boerderij gesloopt. Ik zei hoe oud was de boerderij? Van anno 1850, antiek dus. De tegeltjes kwamen uit de schouw, waarop ik zei, hoeveel zijn het. De man wist het niet en zijn vrouw ook niet, maar als het een schouw was geweest, moeten er wel minstens 70 tegeltjes zijn. Ik heb er wel belangstelling voor en vroeg meteen waar ze woonden. Ze zeiden het adres en het telefoonnummer. Er was een man bij die zei, Ger ik ben benieuwd wat het zijn voor tegeltjes. De man en vrouw zeiden tegen alle mensen die er al waren op de open dag, wij gunnen Ger de tegeltjes. De volgende dag zei ik tegen Mientje, ik wil ze meteen ophalen, de tegels. Maar Mientje zei, wees nou toch niet zo snel, misschien zijn het geen antieke tegels, nou ja je moet het zelf weten. Ik ging en had gebeld en kon komen. Ik zei tegen de man, moet ik mijn aanhangwagen meenemen, omdat ze niet wisten om hoeveel het ging. Nee zei hij. Het adres had ik al gauw gevonden en belde aan. De vrouw deed open, leuk Ger dat je er bent, wil je koffie? Ik had net koffie bij Mientje gedronken en dat is onze lekkere koffie. De man was er niet, de koffie die was niet te drinken, net slootwater. Maar ja ik dacht ik krijg mooie tegeltjes, dus. De vrouw zei ik heb nog wat koffie, anders moet ik het weggooien. Goed zei ik, Ik kreeg al een beetje buikpijn van dat slootwater, maar ja je moet er wat voor over hebben. Ik zei tegen de vrouw, zullen we nou naar de tegels kijken? Oké zei ze. Het schuurtje was zo klein, dat ik dacht, als daar 70 tegeltjes in zouden liggen, dan eet ik mijn muts op. Ze deed de deur open en ze zei in die schoenendoos daar zitten ze in. Het waren er plusminus 7 stuks. Er waren  ook 2 gebroken bij, ik was erg teleurgesteld. Ik zei tegen de vrouw, weet u het zeker dat u ze weggeeft aan mij. Ja, wij gunnen jou de tegeltjes.  Ik zei nog, zeg het kan ook te gek. Ik kwam thuis en Mientje zei, zal ik je even helpen uitladen. Dat is goed en we liepen naar de auto en ik deed de deur open. Mientje zei, waar zijn de tegeltjes? In de schoenendoos, 7 stuks en 2 kapot. Mientje moest heel hard lachen, zie je nou, je bent veel te hebberig. Het zijn niet alleen de tegeltjes, maar ik heb ook nog slootwater moeten drinken en ging meteen naar de wc.

 

Stenen

Ik was aan het zoeken naar stenen voor de bouwwerken. Dat moeten gebruikte stenen zijn, die zien er karakteristiek uit, niet nieuwe stenen. Mijn hoop is dan gericht op sloophuizen. Ik had een mooie stapel zien staan en ik ging vragen wat ze er nog mee wilden doen. De man zei, als je ze wilt hebben, neem ze maar mee. Het waren er 300 en ook 100 die nieuw waren. Ik zei, dan kom ik ze ophalen, oké. Ik had ze thuis netjes opgestapeld.

We waren net 1 jaar bij elkaar, Mientje en ik. De volgende dag werd er op de deur gebonsd en Mientje deed open. De man van de stenen met een verhit gezicht, dat ik ook de nieuwe stenen had meegenomen. Ik kwam ook bij de deur en zei dat ik die hele stapel mocht meenemen. De man was niet te bedaren en zei , die nieuwe, die 100 moeten terug, oké. Ik heb ze ingeladen en terug gebracht. De man was er niet, de vrouw was er. Ik zei, ik kom de stenen terug brengen. Waarop ze zei, die stenen nou neem ze mee, het ruimt hier mooi op. Mijn man doet er niets mee.

 

Voor de poort

Ik was de hele dag niet thuis, ik was materiaal aan het vergaren en had een oude collega mee, die vond het altijd mooi met mij. We hadden samen veel humor, ook in het werk. We gingen naar Friesland, naar een handelaar, die had altijd mooi materiaal. De handelaar had Chinese pagodedakpannetjes van keramiek. Ik was er in geïnteresseerd en ik dacht voor alles minstens 800 gulden. Mijn collega zei, je moet niet zeggen wat je geeft, even vragen wat ze moeten kosten. De handelaar zei, vind je 100 gulden te veel? Oké, ja dat is goed. Mijn collega zag, dat ik zowaar in elkaar zakte, zo goedkoop. We hebben ze ingerekend en afgerekend, wat was ik er blij mee. Mijn collega werd weer blij van mij. Ik zei, als we de afsluitdijk over zijn gaan we lakker vis eten, want Mientje is niet thuis voor het eten. We namen nog een pilsje en werden nog plezieriger, we zongen in de auto. Toen we thuis kwamen stonden er 3 mensen voor het hek. Ik zei, we gaan een toneelstukje opvoeren. We zeggen dat wij ook aan het bouwen en daarom hier even willen kijken. De mensen keken naar de tegeltjes in de auto, dus die geloofden ons wel. Ik was toen nog maar 15 jaar aan het bouwen, dus ze konden mij ook niet. Ik zei tegen die mensen, mag die man dit allemaal zomaar bouwen en woont hij alleen. Mij collega kon niet meer van het lachen, maar dat zagen ze niet. De mensen zeiden, hij woont met een vriend en we hebben ook gehoord, dat hij een bouwwerk moest afbreken, geen vergunning. Weet u zeker, dat er niemand is. Onder het praten had ik het hek open gedaan. Nou ik ga het erf op, zei ik. Gaat u zomaar bij die mensen naar binnen? Ja, gaat u ook mee naar binnen en als u mij 8 euro geeft mag u alles zien, ook de werkplaats. Bent u dat? Ja zei ik en ik hoef het niet af te breken  en ik woon hier met een vrouw. Er komen altijd rare praatjes als je een beetje bekend wordt.